2005/Oct/19

ผมพาลูกไปวิ่งเล่นและป้อนข้าวเย็นที่พุทธมณฑลบ่อยๆ เพราะจากบ้านผมไปที่นั่นสะดวกมาก. วันหนึ่งแวะดูเต่าริมคลองในพุทธมณฑล ได้เห็นกลอนติดต้นไม้บทหนึ่ง อ่านแล้วรู้สึกชอบและเห็นจริงตามนั้น เลยขอเอามาบันทึกไว้ที่นี้:

วิชาโลกเรียนเท่าไหร่ไม่รู้จบ

เพราะพิภพกว้างใหญ่ลึกไพศาล

วิชาธรรมเรียนแล้วทำจนชำนาญ

ย่อมพบพานจุดจบสบสุขเอย ฯ

[ขยายความรู้สึกเพิ่มเติม] หลังจากที่ผ่านชีวิตหลายมิติมากขึ้น, ทัศนคติของผมต่อวิชาโลกค่อยๆ เปลี่ยนไป. ผมรู้สึกว่าการทะนงตนในความรู้ทางวิชาโลกที่เหนือกว่าผู้อื่นช่างเป็นเรื่องไร้สาระ. มันเหมือนหอยทากตัวหนึ่งที่ภาคภูมิใจในการคืบตัวได้เร็วกว่าหอยทากตัวอื่นๆ 5 เท่าคือคืบได้ 15 เมตรในหนึ่งวัน ในขณะที่โลกอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นก็เป็นเพียงฝุ่นผงในจักรวาลเท่านั้น.

แต่กระนั้นวิชาทางโลกส่วนใหญ่ก็มีประโยชน์ในตัวมันเอง แต่เราควรศึกษามันด้วยทัศนคติอย่างไรจึงจะถูกต้อง? การศึกษาเพื่อชิงความได้เปรียบในสังคมมันดีต่อเราในระยะยาวและในทุกมิติแห่งชีวิตจริงหรือ?


edit @ 2005/10/20 12:34:55


edit @ 2005/10/20 12:35:23
edit @ 2006/03/03 23:46:33

2005/May/20

You fill up my senses,

like a night in a forest,

like a mountain in spring time,

like a walk in the rain,

like a storm in a desert,

like a sleepy blue ocean.

You fill up my senses. Come fill me again.

Come let me love you.

Let me give my life to you.

Let me drown in your laughter.

Let me die in your arm.

Let me lay down beside you.

Let me always be with you.

Come let me love you.

Come love me again.

[Annie's Song ของ John Denver]

ตั้งแต่หนูเข้ามาในชีวิต

พันโชคร้าย หมื่นทุกข์เศร้าในอดีต ไม่อาจนับเป็นอย่างไรได้.

edit @ 2005/05/20 00:39:21


edit @ 2005/05/20 01:15:15
edit @ 2005/10/06 03:11:39

2005/Apr/05

ช่วงนี้หนังกำลังภายในจีนเรื่องนี้กำลังออกอากาศที่ช่อง 3 ตอนหัวค่ำ
ได้ดูไปเลี้ยงลูกไปทุกวัน สร้างความยินดีเล็กๆ ในแต่ละวันได้พอควร.
อ่านนิยายของกิมย้งเรื่องนี้มาแล้วเมื่อ 3-4 ปีก่อน. นับเป็นเรื่องที่มี 
โครงเรื่องซับซ้อนมาก, มีพระเอกถึง 3 คนคือ ตวนอื้อ, เซียวฮง, 
และฮือเต็ก (ซึ่งสำเนียงจีนกลางคือ ต้วนอวี้, เซียวเฟิง, และซีจู๋). 
อ่านแล้วก็ได้สัมผัสลักษณะของคนที่หลากหลาย แต่ละคนมีชะตากรรม
ของตัวเองตามเหตุปัจจัยและกรรมเวรที่ทำไว้. อ่านแล้วก็ได้ทั้งความ
บันเทิงและสติปัญญาไม่น้อย. จำได้ว่าเมื่ออ่านจบแล้ว, บังเกิดความ
สะเทือนใจจนกลั่นโคลงออกมาบทหนึ่ง: 
ดุจมังกรเทพอสูรสู้     กลางหาว 
ตวนอื้อ, ฮือเต็กราว  พี่น้อง 
เซียวฮงพี่ใหญ่ชาว-  ยุทธ์ห้าวหาญแฮ 
สามศรีพี่น้องป้อง       ปัดได้ ไฟอสูรฯ 

edit @ 2005/04/05 14:37:19


เฉลิมศักดิ์ ฉัตรดอกไม้ไพร
View full profile