ผมพาลูกไปวิ่งเล่นและป้อนข้าวเย็นที่พุทธมณฑลบ่อยๆ เพราะจากบ้านผมไปที่นั่นสะดวกมาก. วันหนึ่งแวะดูเต่าริมคลองในพุทธมณฑล ได้เห็นกลอนติดต้นไม้บทหนึ่ง อ่านแล้วรู้สึกชอบและเห็นจริงตามนั้น เลยขอเอามาบันทึกไว้ที่นี้:

วิชาโลกเรียนเท่าไหร่ไม่รู้จบ

เพราะพิภพกว้างใหญ่ลึกไพศาล

วิชาธรรมเรียนแล้วทำจนชำนาญ

ย่อมพบพานจุดจบสบสุขเอย ฯ

[ขยายความรู้สึกเพิ่มเติม] หลังจากที่ผ่านชีวิตหลายมิติมากขึ้น, ทัศนคติของผมต่อวิชาโลกค่อยๆ เปลี่ยนไป. ผมรู้สึกว่าการทะนงตนในความรู้ทางวิชาโลกที่เหนือกว่าผู้อื่นช่างเป็นเรื่องไร้สาระ. มันเหมือนหอยทากตัวหนึ่งที่ภาคภูมิใจในการคืบตัวได้เร็วกว่าหอยทากตัวอื่นๆ 5 เท่าคือคืบได้ 15 เมตรในหนึ่งวัน ในขณะที่โลกอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นก็เป็นเพียงฝุ่นผงในจักรวาลเท่านั้น.

แต่กระนั้นวิชาทางโลกส่วนใหญ่ก็มีประโยชน์ในตัวมันเอง แต่เราควรศึกษามันด้วยทัศนคติอย่างไรจึงจะถูกต้อง? การศึกษาเพื่อชิงความได้เปรียบในสังคมมันดีต่อเราในระยะยาวและในทุกมิติแห่งชีวิตจริงหรือ?

edit @ 2005/10/20 12:34:55